In Leiden organiseerde [het weekblad] MARE een enquête onder studenten, om de betrokkenheid te peilen met de Universitaire democratie. Het leverde schokkende resultaten op. Zoals het gegeven dat slechts 1,5 procent van de bèta-studenten wist wie de decaan van hun faculteit was!
De secretaris van de Faculteit reageerde. ’’Bij de berekening van het genoemde percentage bent U er, blijkens Uw toelichting van de uitslag, van uitgegaan dat Prof. Fabius de decaan is. Dat is niet juist meer, en misschien verklaart die omstandigheid het lage percentage.”
De redactie van MARE gaf de fout toe, en sloeg opnieuw aan het rekenen. In een naschrift wordt het nieuwe resultaat gemeld: “Helaas blijft het percentage onjuiste (!) antwoorden echter even laag.” Het is de vraag of het probleem met deze dubbelzinnige opmerking is opgelost.
Ernaast toont de Leidse voorzitter van de Universiteitsraad zich geïrriteerd over een artikel van een Amsterdammer over de gang van zaken in de Leidse Raad. “Als het criterium voor het democratisch gehalte van het Universiteitsbestuur is hoe hard Raad en College elkaar en plein publique voor rotte vis uitmaken, dan brengt Leiden het er gelukkig slecht af’’, schrijft hij, doelend op de omgangsvormen in de Amsterdamse U-raad. Toch kan het nog beter, vindt hij: “In Groningen was ik bij mijn raadsbezoek verbluft over het ingetogen gedrag van het College van Bestuur: geen enkele spreekbeurt van het College nam meer dan vijf minuten in beslag.”