De uitslagen van de afgelopen verkiezingen voor studentenvertegenwoordigers in de Universiteitsraad passen in een trend die reeds werd ingezet bij de invoering van de Wet op de Universitaire Bestuursvorming, de WUB, in het begin van de jaren zeventig.
Ondanks telkens weer optredende, verwarring zaaiende fusies en splitsingen van politieke studentengroeperingen, blijken de kiezers steeds weer toe te werken naar een tweedeling, waarbij de linkervleugel zo’n 55%, en de rechtervleugel zo’n 45% van de stemmen behaalt. Een paar jaar leek het of de ambitieuze oprichting van de GRUNK, de GRoninger UNiversitaire Kieskring, deze trend kon doorbreken. Zij was een samenvoeging van de Progressieve Studentenfederatie (PSF) en de kieskring van de Groninger Studentenbond (GSb), die vanaf dat moment nog slechts als vakbond door het leven zou gaan, en zou een breed publiek moeten aanspreken.
De laatste verkiezingen laten zien dat die opzet in feite aan het mislukken is: de GRUNK valt langzaam terug in een ‘links’ imago, en de SORUG vult het gat wat zij achterlaat.
Ter illustratie: in 1977 behaalde de GSb 54% van de stemmen, de PSF 45%. In 1981 was dat ongeveer gelijk. In 1982, het jaar voor de fusie, haalden GSb en PSF samen 81%, en deed de SORUG voor het eerst mee: 19%. In 1986 heeft GRUNK 69% van de stemmen behaald, tegen SORUG 31%. Reden voor de GRUNK om een (tweede) fusie met de Groninger Studentenbond alweer te overwegen.
GRUNK zelf betreurt haar linkse imago wel. Arjen Blanken, Universiteitsraadslid voor GRUNK: ’’Het is onterecht dat we weer een beetje het beeld van extreem links opgeplakt krijgen, alsof bij GRUNK alleen mensen zitten van de PvdA of nog meer naar links’. Maar is dat dan niet een beetje zo? ’’Nee hoor, we hebben één nieuw fractielid dat CDA stemt”. En volgens Arjan Kaaks, want die wordt daarmee bedoeld, zijn het er zelfs verscheidene.
Je zou haast zeggen dat het tijd wordt voor een linkse afsplitsing.