Mannelijk naakt
Weinig collega’s hebben me zo veel geld gekost als Pim.
Het was kort voordat ik, verlegen student, bij de redactie van de UK zou beginnen. Mijn vader, met wie ik toen niet op bijzonder goede voet stond, besloot zich op mijn bijbaantje te oriënteren. En wat hij op de cultuurpagina van zijn proefnummer aantrof, kon hem niet bekoren: een bespreking van een foto-tentoonstelling in de USVA. Het klinkt onschuldig, maar het onderwerp van de tentoonstelling was ‘mannelijk naakt’ en de uitbundige recensent was Pim Fortuyn.
Afijn ~ ik mocht kiezen: óf mijn maandelijkse studietoelage, óf toetreden tot dit Groningse bijkantoor van Sodom en Gomorra. Het werd het laatste (en gelukkig veranderde het bijbaantje na enkele maanden in een volledige betrekking).
Voor de rest bewaar ik aan Pim als redactielid alleen goede herinneringen. Waar zonder hem de wekelijkse vergadering wel eens wilde indommelen, zorgde zijn voorliefde voor de polemiek voor aangename beroering.
Wanneer ik hem de laatste maanden op televisie zag, viel me vooral op hoe weinig hij was veranderd: ijdel, zelfingenomen, soms lichtgeraakt en vaak een tikje vals – zeker. Maar ook: slim, openhartig en warm, voor niemand bang en met pretogen die leken te dansen.
Met Pim aan tafel kreeg elk UK-artikel op zijn minst het hartstochtelijke debat dat het verdiende.